prędko mię pokochała... nie trudno im ją uwieść było, i odnieść nad jej cnotą zwycięstwo.... Ale przysięgam, że wówczas znudziwszy już sobie życie, którem prowadził, chciałem się ożenić z Adelą. Nieszczęściem, ojciec jej dowiedziawszy się coś o mnie , zaniknął mi drzwi swego domu; wkrótce pojedynek zmusił mię do oddalenia się z miasta; lecz wyjeżdżałem pewny, że Adela wierną mi zostanie; wnosiłem z wielu rzeczy, że nic może pójść za kogo innego, i miałem nadzieję nazwać ją kiedyś moją żoną, sama wystaw sobie rospacz moją ... gdy wracając do Bordo, w sześć miesięcy dowiedziałem się, że Adela poszła za mąż, i wybrała się w podróż z mężem, niewiadomo do jakiego kraju! I tak, ta Adela, tak czuła,... nad którą tyle praw miałem!.... także mię zwiodła!... — Ach! mój panie!. ona zapewne

musiała słuchać ojca, a kiedy cię kochała, musiała być bardzo nieszczęśliwa!...
— Tak... tak... Mówiono mi w istocie, że ją ojciec przymusił do tego. Lecz len, który się z nią ożenił, był podłym... nic mógł nie wiedzieć... Adela mówić mu musiała.... Nie!... ona nie mogła być jego żoną!... No! otoż ten, który mi wydarł kochankę, jedyne szczęście moje na ziemi... jest to twój tajemniczy opiekun... Baron de Marsej!... Osądź że, teraz, czy nie miło mi zemścić się, czy cię bez przyczyny od niego porwałem!
— Ach! panie mój, opiekun nie wie dział zapewne, żeniąc się z nieszczęśliwą Adelą, że ją i ciebie nieszczęśliwymi u czyni!
— Nie! on nie mógł o tem nie wiedzieć!... Jakem się o tem małżeństwie dowiedział, chciałem z początku szukać Barona i zabić go, lub paść z jego ręki;