szkód nie znaleść na mojej drodze!... Wkrótce to postępowanie, zjednało mi w towarzystwie sławę, z której się śmiałem. .. Byłem postrachem ojców i mężów, bo największem było mojem szczęściem uwieść młodą dziewczynę, podobać się jej, i porzucić...
— O mój Boże! zawołała Izora, jakażto być może przyjemność oszukiwać tych, co nas kochają?
— Ty tego nie pojmujesz, mała! Nieżyłas na wielkim świecie,... ani się domyślasz, co się na nim dzieje! nie wieszże tam miłość zwodnicza, przyjaźń interessowana, cnoty rzadkie, a wdzięczność żadna prawie!... Gdybyś tak, jak ja ten płochy świat znała, możebyś się nie uważała, za tak nieszczęśliwą w tej dziurze. Lecz wracam, rozproszyłem prędko majątek , który mi zostawili rodzice; stara ciotka moja umarła, podreperowałem się

trochę tem, co wziąłem po niej, podróżowałem często szukając nowych roskoszy, nowych twarzyczek, czasem dla uniknienia zemsty brata, lub męża ; byłem prawdziwie, wielkie ladaco. Przypadkiem dostałem się do Bordo... Tam ujrzałem młodą panienkę piękną, którą ojciec jej, stary marynarz, ostro trzymał. Ale kraty, rygle i guwernantki nie stawały mi na przeszkodzie. Znalazłem sposób dostania się do Adeli; bywałem nawet u jej ojca, bom pekryć się starał przeszłe moje postępowanie. Byłem wówczas młody, przystojny, twarz tę nie wycieńczyły jeszcze trudy i niedostatek, mogłem się podobać... Osobliwie w najwyższym stopniu posiadałem sztukę udawania zakochanego; tą razą jednak miłość moja nie była zmyślona: Adela natchnęła mię uczuciem, którego dla żadnej jeszcze nie miałem kobiety; namiętna, łatwowierna,