ją kocham; będę ci pomagał. Nie odpocznę ani na chwilę, póki ci jej nie odzyszczę...
— "Biedna Izora!" zawołał Baron: "czuję dopiero teraz całą moc przywiązania mojego do niej, kiedy mi ją wydarto. Któż ją mogł wykraść? dla czego?.. Złodzieje byliby cały dom zrabowali, aleby nie porwali Izory. Chyba kochanekł... jesteścież pewni że nikt prócz was dwóch nie bywał w tej dolinie. Co się tycze tego nędznika, włóczęgi, o którym mówił Alfred, dla czegóżby on miał nam uprowadzić Izorę?... I sam jeden, jakżeby ją mógł zmusić, ażeby mu towarzyszyła?"
Baron i dwaj towarzysze jego giną w domysłach; lecz znowu wybierają się szukać Izory. Kupują konie w Klermą Ferran; Śmiałego zanoszą do wieśniaków, którzy obiecują o nim największe

mieć staranie; a dają im za to kosy i cale gospodarstwo dziewczyny...
Alfred bierze z sobą szpadę, którą znaleziono w mieszkaniu Izory; potem wszyscy trzej puszczają się w góry na los, postanowiwszy sobie obejrzeć wszystko aż do chatki najnędzniejszego wieśniaka, przebiedz najniedostępniejsze drożyny i ścieżki; przedsięwziąść wszystko byleby wynaleść Izorę.