ny; widziałem się z Izorą; ale jakże się zmieniła!.. Nie potrzebowałem pytać, co się stało z jej sercem, bo miłe dziecię wyznało mi szczerze, że młody człowiek imieniem Edward, przybył do niej z jednym z przyjaciół; że później bywał codzień; że jej mówił, iż ją kocha i chce mieć za żonę. Mój syn nie napisał mi, w którą stronę jechał ze swymi przyjaciółmi; i anim się domyślał, żeś ty był tym Edwardem, o którym mi wspominała Izora. Lecz kiedy mi odmalowała twoje ułożenie i wytworność, pomyślałem że żaden młodzieniec z wielkiego świata, nie mógł się chcieć ożenić z wieśniaczką; a w obrazie kochanka, tak nadskakującego i czułego, widziałem tylko nowego zwodziciela, który chciał bezbronną uwieść dziewczynę. Z lego to powodu, Edwardzie, zabroniłem nadal Izorze widywać się z tobą... Sam osądzisz na-

wet za słuszne powody, ukrywania tajemnicy jej urodzenia..... Odkrytem wam to... uczyniłem wam to przykre mojej miłości własnej wyznanie;.. Teraz, jeśli Bóg dozwoli, żebyśmy znaleźli Izorę, i jeśli godną siebie osadzisz, nie będę tym związkom przeciwny, bo już wiesz wszystko..."
Edward ściska rękę, którą mu baron podaje i woła: "Teraz:!... ja niemniej kocham Izorę!.. Będę w niej widział córkę twej Adeli... brak urodzenia zastępują w niej wdzięki i cnoty... Bogdajby nam coprędzej przywróconą została, a największem szczęściem mojem będzie, kiedy ją nazwę moją żoną... "
Alfred uścisnąwszy czule ojca, jakby chciał uspokoić smutek, który w nim to opowiadanie wskrzesiło, podaje rękę Edwardowi mówiąc: "Tak!.. Izora musi nam być przywróconą... Teraz jak brat